همین دوشنبه بالاخره بسته پستی به دستم رسید که توش یه موجود فضایی به اسم گلکسی S26 اولترا بود. بذار رک و راست باهات حرف بزنم، این گوشی اصلا موبایل نیست، یه ایستگاه فضایی قابلحمله. جعبه رو که باز کردم، طراحی تخت و جعبهای بدنه، حس یه وسیله فوقالعاده مهندسی شده با فریم تیتانیومی رو میداد. قلم S Pen حالا یه شیار کوچیک مغناطیسی روی لبه پایینی داره که به طرز معجزهآسایی دیگه گم نمیشه و کلی حسگر جدید براش در نظر گرفتن.
همین امروز تصمیم گرفتم بدون کیس و گلس ببرمش زیر بارون و بعدش خشکش کنم و عکس بگیرم. گواهی IP69 رو که روش زده، یعنی عملا میتونی با فشار آب داغ هم بشوریش و اتفاقی نیفته. صفحه نمایش ۶.۹ اینچی Dynamic AMOLED 3X با روشنایی ۴۰۰۰ نیتی، زیر نور مستقیم خورشید مثل یه کاغذ سفید براق میدرخشه. وقتی توی فضای باز فیلم هندی با اون رنگهای غلیظ دیدم، ناخودآگاه خندم گرفت، این همه ریزهکاری و اوج مهندسی فقط برای اینه که دقت رنگ توی صحنههای تند و تیز یک فیلم موزیکال از آب در بیاد.
دوربین ۲۰۰ مگاپیکسلی این نسل دیگه فقط یه عدد نیست. سنسور جدید ISOCELL HP5 آنقدر جذب نور داره که توی نور شمع هم پرترههای شارپ و بینویز ثبت میکنه. تست زوم ۱۰ برابری اپتیکال روی یه گربه که وسط پارک چرت زده بود، تمام موهای دمش رو تار به تار نشون میداد. قابلیت “Astro Hyperlapse” که این هفته با یه آپدیت نرمافزاری اومده، میتونه بدون نیاز به سهپایه و با استفاده از لرزشگیر فیزیکی، مسیر ستارهها رو توی ویدیو ضبط کنه. قسم میخورم که اگر اینو به یه فیلمبردار حرفهای نشون بدی، اول مسخرهات میکنه بعد التماس میکنه یه شب بذاری باهاش کار کنه.
عملکرد باتری ۵۵۰۰ میلیآمپری به قدری خوب بود که بعد از یه روز کامل فیلمبرداری و گیمینگ و مسیریابی، بازم ۱۵ درصد شارژ داشتم. شارژ سریع ۶۵ واتی هم توی ۳۵ دقیقه از صفر تا صد میرسونه. چیزی که این گوشی رو متفاوت میکنه، هوش مصنوعی مولدشه که وقتی باهاش حرف میزنی، انگار واقعا حالت رو میفهمه. دیروز صبح گفتم یه آهنگ برای هوای بارونی پیشنهاد بده، نه تنها لیست پخش ساخت، بلکه والپیپر گوشی رو هم به یه تصویر مهآلود پاییزی تغییر داد. خلاصه که بعد از یه هفته زندگی با این غول، میتونم بگم سامسونگ این دفعه چیزی ساخته که فقط رقیب آیفون نیست، بلکه داره راه خودش رو جدا میکنه و یه کلاس جدید درست میکنه.
